เครียด

หงุดหงิด
มาก

พอกลับจากมหาลัย ก็มาเจอพวกม๋าเวน
โอเคๆ ดีใจก็รู้อยู่
แต่แม่งงง ป่วนเชี่ยๆ หงุดหงิดสัด

ตอนนี้เหมือนตอนขึ้นม.4อีกแล้ว
ต่างกันตรงวิธีคิดของเรา แล้วก็ ไม่มีใครให้โทรหาได้ตลอดเวลาแล้ว
555+
ก็เสียใจนะ เหงาด้วย
จริงๆก็ไม่ได้แย่มากหรอก เวลาคาบว่างก็ไปนั่งห้องสมุดได้
นี่เราต้องเป็นอย่างนี้ไป 4 ปีเลยรึเปล่าเนี่ย?

จะให้พยายามอีกเหรอ?
คือ แค่ปกติก็เหนื่อยแล้วนะ เรายังต้องพยายามกับเรื่องนี้อีกเหรอ
ทำไมล่ะ ทำไมต้องดิ้นรนขนาดนั้น
เราไม่ได้ปิดกั้นตัวเอง เราทำความรู้จักคนอื่นก่อนแล้ว
แต่เค้าคงคิดว่าเข้ากับเราไม่ได้มั้ง

เรามีโลกส่วนตัวสูงไปเหรอ?
ก็ไม่นี่

เพราะไม่มีเพื่อนมาจากโรงเรียนเดียวกันเหรอ
ถึงจะเป็นส่วนน้อย แต่ก็มีคนที่มาคนเดียวเหมือนกันนั่นแหละ

หรือเพราะว่า ช้าไปแล้วที่เราจะเข้ากลุ่มไปอยู่กับใครๆ




..........................




































































กับที่บ้านก็เหี้ย
















เหี้ย