หลายเรื่อง

วันนี้
ก็ดี

หวังว่า อะไรๆมันคงจะเริ่มดีขึ้นนะ





กำลังคิดว่า
พอเข้าเดือนกค.
จะลงฟิคสองวัน 1 ตอน
ไปจนถึงวันที่ 21

แน่นอน ว่าฟิคคินคิ
ก็ครบรอบเดบิวท์ 10 ปีนี่น้า~~
,,-w-,,

แต่ก็แค่คิดไว้น่ะนะ ข่าวว่ายังไม่รู้เลยว่าจะเขียนอะไร 555+
(แล้วถนัดจังนี่ เรื่องยาวเนี่ย)

แต่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ตอนนี้ ติดฟิคของจิบิเนี๊ยงมากกกกกกกก><~~
คราวนี้ซึโยจังกลายเป็นผู้หญิงมั่งแล้ววว อุกรี๊ดดดดดดด>//////<
เฝ้ารอให้โคอิจิมาเจออยู่ 555+






แต่



ตอนนี้ กำลังเซ็งมาก
ตรูอุตส่าห์หาที่โหลดมาโกะๆได้....
ทำไมไม่ทนฟะ 9 ชม. พอปิดไป จะโหลดในโปรแกรมช่วยโหลด
ปรากฎว่า ถึงลิมิต โหลดไม่ได้แล้ว

เซ็งสุดชีวิต... = =!!!




แล้วก็เรื่องที่ตกใจมากๆ
มิตจังเล่นเป็นพ่อนิโนะในยามาดะทาโร่!!!!!
ช่างเหมาะอะไรเช่นนี้~~~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!! >/////////<

รุกะนี่มันช่าง...

ระหว่างที่รอให้โดโมโตะเคียวไดโหลดได้(ตอนนี้โหลดได้ละ)ก็เอานินเงนมาดูตั้งแต่แผ่นแรก
ทำให้เราถึงบางอ้อในทันที เพราะกระจ่างชัดกว่าตอนดูยูทูป
ไอ่รุกะ~~~ แกนี่มันเลวเจงงง เจงงงงงง

ตอนแรกก็เหมือนจะคบดีหรอก
แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่าง เพราะไอ้แมลงวันในหัวนั่นน่ะ
ก็เลยเป็นตัวตั้งตัวตีให้คนในห้องแกล้งมาโกโตะ
แล้วก็มาทำหน้าใสซื่อ "ช่วยไม่ได้นี่นา ก็ถ้าชั้นคุยกับนาย รายต่อไปที่จะโดนแกล้งก็คือชั้นน่ะสิ โทษทีนะ" ไอ้เว๊น!!!!!!! กล้าพูดดด กล้าพูดดดดดดดดด ไอหัวโจกคือแกอะได้ข่าว ไอเวน
แล้วยังมีการชวนไปเที่ยวบ้านอีก!!!! หน้าด้านอะไรจะขนาดนี้วะ!!!! (อ้อ เพราะมันมีแมลงวันในหัว)
มาโกโตะก็แสนดี ตามมันไปอีก (เพราะเป็นเพื่อนคนแรกสินะลูกTT^TT)

โว้ยยย โหดร้ายๆๆๆๆ ทำไมชีวิตมาโกโตะน้อยๆผู้แสนดี แสนสดใสถึงได้รันทดปานฉะนี้วะTT^TT

แอบสมน้ำหน้ารุกะ ก็ทำเค้าไว้ซะขนาดนั้น สุดท้ายมาโกโตะก็จากแกไปตลอดกาลเลยเฟ้ย ชิ
(หรือจริงๆเพราะอยากเก็บมาโกโตะไว้คนเดียว? รักมากก็คลั่งมาก? 555+ บร้าว่ะ อย่างนี้ผิดนะ ถ้าจับขังกระทำชำเราไรงี้จะไม่ว่าซักคำ << อ้าวๆ)



แต่ท้ายสุดแล้ว
เธอก็ยกโทษให้รุกะล่ะน้า



เป็นเด็กดีจริงๆเลยนะ

(แต่ไอมือใสๆที่ผลักอาจารย์โฉดนั่นตกรางรถไฟก็เธอสินะ แอบโหด 555+ อ่ะน่ะ ทั้งเรื่องนี้มีใครไม่จิตมั่งมั้ยวะ?)

ในที่สุดในที่สุด ก็ได้ดูนินเงน~!!!

กรี๊ดดดดดดดดด~~~!!!
ด้วยความกรุณาจากพี่อิม และความกรุณาจากพี่ฝน ในที่สุดก็ได้ดูแล้ววว!!!!!
><~~~

เคยดูคร่าวๆตอนที่คุณกิลเตอฟาอัพ เสียดายที่ไม่ค่อยปะติดปะต่อเท่าไหร่
แต่คราวนี้..ได้จายยย~~

เราหยิบหลังๆมาดูเลย ตั้งแต่ตอนที่มาโกโตะตกดาดฟ้าอะแหละ(เพราะก่อนหน้านั้นก็เคยดูไปเยอะเหมือนกัน)
ดูแล้วก็เจ็บปวด เฮ้อออ ยิ่งเห็นรอยยิ้มของมาโกโตะยิ่งเจ็บปวด
ชอบตอนรุกะคลั่งมาก 555+ สรุปคนโรคจิตที่สุดคือเราเอง

ตอนที่รุกะไปหาครูประจำชั้นที่บ้านแล้วพูดว่า
"僕は誠の事が好きだ..."
กรี๊ดแตกไปแล้ว คุณครูมีการ "เข้าใจจ้ะ เพราะว่าเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด..." รุกะเถียงเลย "ไม่ใช่ในความหมายแบบนั้น!!!"
อ๊ากกกกกกกกกส์ *ลงไปนอนดิ้น* แล้วทำไมแกไม่พูดไปก่อนหน้านี้ล่ะวะ แล้วแกเป็นหัวโจกให้แกล้งเค้าแต่แรกทำไมล่ะวะ ไอโรคจิตนี่(กล้าพูดนะ คนโรคจิตที่สุดก็คนพิมพ์อะได้ข่าว 555+)

แล้วก็ตอนที่รุกะโดนไอครูชั่วนั่นล้างสมอง จนจะตายตามมาโกโตะ
ตอนนั้นพูดได้จับใจมาก(วายมาก) โฮฮฮฮฮฮฮฮ TT^TT
"พอได้พบมาโกะโตะ...เป็นครั้งแรกที่ผมรู้ว่าเกิดมาเพื่ออะไร เป็นครั้งแรกที่รู้สึกต้องการอะไรบางอย่าง..." คือมาโกโตะสำหรับมันแล้วสำคัญมากๆ สำคัญขนาดที่ว่าพอมาโกโตะตาย ก็เท่ากับว่าตัวมันได้ตายไปแล้วเหมือนกัน
ก็อย่างว่า แล้วทำไมตั้งแต่แรก...!%^#%^%_&()+*()^)$)$(&)*(_&()+_&()_%^!!!

แต่ก็นะ
ทั้งเรื่อง จิตทั้งเรื่อง 5555+
แต่โคดเกลียดไอครูชั่วนั่นเลย แม่ง แกน่ะเป็นตัวการสำคัญเลยแหละทำให้รุกะกับมาโกโตะแตกกัน ไอ่เว๊นนนนนนนนนนนนนนนนน
ชิ ถึงมาโกโตะจะตายไปแล้วแต่ยังไงๆรุกะก็มีแต่มาโกโตะเฟ้ยยย สมน้ำหน้า อดแอ้ม หึๆๆๆ




ชอบบบบบ จิงๆเลยให้ตายสิ
ถึงแม้ว่าจะเจ็บปวดก็เถอะนะ




อยากให้มาเล่นละครด้วยกันอีกจัง
ครบรอบสิบปีเนี่ย 555+

จนถึงเมื่อไหร่

วันนี้ ดูอาราชิ
สนุกมากก
มีความสุข 555+

แต่พอคิดเรื่องที่มหาลัย ก็เซ็งๆ
พยายามไม่คิดอยู่ 555+

เมื่อไหร่จะถึงวันที่เราไปมหาลัยอย่างมีความสุขวะ?
ไม่ต้องมานึกเรื่องโดดเดี่ยวเนี่ย 555+

เหมือนตอนขึ้นม.4 แต่ก็ต่างกัน
ถึงจะเริ่มต้นแบบนั้น แต่สุดท้ายก็มีเพื่อนนะ

เรื่องนี้จะเหมือนตอนนั้นมั้ยน้า?

หรืออาจจะต้องเป็นแบบนี้ไป 4 ปีเลยก็ได้!! 555+
ขำแต่แอบแซ๊ดนะเนี่ย- -;;

เฮ้อ สรุปไปอยู่ธรรมศาสตร์ ไปอยู่เกษตร
อาจจะมีความสุขกว่านี้ก็ได้นะ
หรืออาจจะเหมือนกัน หรืออาจจะแย่กว่าเดิม 555+

แต่คงเป็นเพราะตัวเราอะแหละ
ทั้งๆที่คิดว่าแอ็คทีฟแล้วน้า..
ก็เป็นคนอย่างนี้ ทำไงได้วะ ก็ไม่ได้ปิดตัวเองซะหน่อย

เอาเหอะ

ถ้าถึงเวลา ก็ถึงเวลา
ตอนนี้ก็...ทนเซ็งไปก่อนละกัน 555+

อย่างว่า ห้องสมุดคือที่สถิตย์ของเรา หึๆๆๆ


เขียนเรื่องเหมือนเมื่อวานเปี๊ยบบบบ
แต่เมื่อวานเครียดกว่า เซ็งกว่า แซ๊ดกว่า

เงี้ยแหละ ข้อเสียตัวเรา
แต่ให้บ่นๆเรื่องเดิมๆไปซักพัก เด๋วก็หาย
หึ-_,-



อ๊างงง ลาร์คออก music fighter
คุ้มที่โหลดมาจิงๆ อิอิ

เครียด

หงุดหงิด
มาก

พอกลับจากมหาลัย ก็มาเจอพวกม๋าเวน
โอเคๆ ดีใจก็รู้อยู่
แต่แม่งงง ป่วนเชี่ยๆ หงุดหงิดสัด

ตอนนี้เหมือนตอนขึ้นม.4อีกแล้ว
ต่างกันตรงวิธีคิดของเรา แล้วก็ ไม่มีใครให้โทรหาได้ตลอดเวลาแล้ว
555+
ก็เสียใจนะ เหงาด้วย
จริงๆก็ไม่ได้แย่มากหรอก เวลาคาบว่างก็ไปนั่งห้องสมุดได้
นี่เราต้องเป็นอย่างนี้ไป 4 ปีเลยรึเปล่าเนี่ย?

จะให้พยายามอีกเหรอ?
คือ แค่ปกติก็เหนื่อยแล้วนะ เรายังต้องพยายามกับเรื่องนี้อีกเหรอ
ทำไมล่ะ ทำไมต้องดิ้นรนขนาดนั้น
เราไม่ได้ปิดกั้นตัวเอง เราทำความรู้จักคนอื่นก่อนแล้ว
แต่เค้าคงคิดว่าเข้ากับเราไม่ได้มั้ง

เรามีโลกส่วนตัวสูงไปเหรอ?
ก็ไม่นี่

เพราะไม่มีเพื่อนมาจากโรงเรียนเดียวกันเหรอ
ถึงจะเป็นส่วนน้อย แต่ก็มีคนที่มาคนเดียวเหมือนกันนั่นแหละ

หรือเพราะว่า ช้าไปแล้วที่เราจะเข้ากลุ่มไปอยู่กับใครๆ




..........................




































































กับที่บ้านก็เหี้ย
















เหี้ย

รวมๆก็โอเค

วันนี้เหนื่อยมาก
(วิ่งเหนื่อย 555+ เกือบไม่ได้สอบละตรู)
แต่ก็กินเยอะมาก 555+ ทดแทนพลังงานจนเกินเลยก็ว่าได้

โดยรวมแล้ว
เป็นวันที่ดีนะ♪
แต่อยากได้กล้องจัง~~~

อ้อ
แย่นิดนึง
ตรงที่
คนที่เต้นวงนั่น
ดันเอาเพลงของวงนั้นที่วงนั่นร้อง มาเต้น

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์!%#$%&^%)*()^+_$#&()&)^)%($~~~!~!!!!!!!!!!
>"<

เค้าไม่ผิดหรอก แต่มัน... ฮึ่ยยยยยย!!! -*-